Kto by pomyślał, że tak popularnym tematem w grach planszowych będzie uprawa roli, hodowanie zwierząt, zarządzanie swoimi polami. Oczywiście prym wiedzie tu Uwe Rosenberg, ale i inni autorzy sięgają do tego tematu. Na dowód mam dzisiaj dwie trzyminutówki skupiające się na zarządzaniu polami: Pola Arle od Uwe Rosenberga i Spirits of the Rice Paddy od Philipa duBarry.
Wakacje w pełni. Warto ze sobą zabrać jakieś gry na wyjazd – nigdy nie wiadomo kiedy przytrafi się okazja do grania. Nie każdy ma duży bagażnik i niekoniecznie chce zabierać ze sobą torbę z grami, dlatego dzisiaj mam dla Was dwie małe gry, które można wsadzić do plecaka i wyciągnąć do pogrania w gronie małoplanszówkowym: W Cieniu Tronu i Gobbit Angry Birds. A ponieważ pewnie nie chce Wam się siedzieć za długo przed komputerem to recenzje są w postaci krótkich trzyminutowych filmików.
Nie jestem wielkim fanem imprezówek. Dużo bardziej wolę zagrać nawet w krótką karciankę niż w grę imprezową. Są jednak wyjątki: Dixit, Tajniacy, Time’s Up. Wszystkie te gry wydało w Polsce wydawnictwo Rebel i chociaż nie wszystkie ich imprezówki mi się podobają (patrz: Koncept) to ich nowe tytuły z tej kategorii oglądam z zaciekawieniem. Jakiś czas temu miałem okazję poznać ich najnowszy, lekki tytuł: Imago. Stworzony przez trio japońskich projektantów. Od otwarcia pudełka wiadomo, że mamy do czynienia z niecodzienną grą, bo jej głównym składnikiem są przezroczyste karty, które nie za często goszczą w planszówkach. Zresztą zobaczcie sami – zajmie Wam to niecałe trzy minuty. Czytaj dalej
W zeszłym tygodniu dzięki Bartkowi z Melanżownii mogłem sobie przypomnieć jedną z moich ukochanych gier z początków grania w gry planszowe – Pitchcar Mini. To jest nic innego jak kapsle (które tak jak pewnie większość ludzi w moim wieku, uwielbiałem (*)) przeniesione na stół, gdzie kilku graczy pstryka sobie w najlepsze, ścigając się po torze. Przez tę grę, pstrykanki mają już na zawsze specjalne miejsce w moim planszowym serduchu. Próbowałem wielu gier z tą mechaniką: Catacombs, Crocinole, Carrom, Terror in Meeple City (a’ka Rampage) głównie dlatego, że nie potrafię przejść obojętnie obok przedstawicieli tej rodziny Flick.
W tamtym roku wielkim hitem na zachodzie okazało się Flick’em Up – gra osadzona w klimatach dzikiego, nomen omen, zachodu, gdzie dwóch graczy oczywiście do siebie strzela za pomocą małych drewnianych dysków. Problem z tą grą był tylko jeden – przepięknie wydana, w dużym drewnianym pudle, gra jest ciężka, trudna w transporcie i oczywiście droga. Jakże ucieszyłem się kiedy usłyszałem że Lacerta ma zamiar wydać Flick’em Up po polsku, w tańszej, plastikowej wersji… ZARAZ?! Jaki plastik?! Gdzie jest drewno?!….
Lubię gadżety. Duże, małe, przydatne, zbędne. Jestem gadżeciarzem. Planszówki to też swego rodzaju gadżety. Różnego rodzaju drewienka, plastiki, karty, czasem ruszające się elementy planszy – to wszystko jest mniej lubi bardziej gadżeciarskie. Są oczywiście gry które idą krok dalej i tak samo jak w innych dziedzinach mamy gadżety bez których gry mogłyby się obejść jak np: wszelkiego rodzaju wskaźniki i pokrętła w grach FFG, czy wieża do której wrzucamy caballeros w El Grande, ale w ten czy inny sposób ubogacają rozgrywkę. Są też takie wokół których zbudowana jest cała mechanika jak kostkowa wieża w Shogunie. Do tej drugiej grupy dołącza właśnie Wybuchowa Mieszanka.
Kiedy Tomek z Cube powiedział mi, że myślą nad wydaniem nowej gry, która może mnie zainteresować spodziewałem się tytułu z magami, oprawą fantasy albo coś innego mocno tematycznego. Oczywiście byłem zaintrygowany ale nie skakałem z radości. Potem otrzymałem kolejne szczegóły a moje zainteresowanie rosło z minuty na minutę. „Gra o dinozaurach” … pomyślałem, że walczący Tyranozaur może być ciekawy (ciągle spodziewałem się czegoś w klimatach fantasy). „Gra o paleontologach i prowadzeniu wykopalisk” usłyszałem… o rany – był czas kiedy miałem fioła na punkcie szkieletów i prehistorycznych stworzeń (pewnie tak jak bardzo dużo dzieciaków na świecie). „Gra stworzona przez Scott’a Almesa”… Tego pana poznałem nie tak dawno za sprawą świetnego Tiny Epic Galaxies (muszę się zebrać i napisać parę słów o tej grze, szczególnie że dosłownie wczoraj ponownie wylądowała na moim stole i zapowiedziano do niej dodatek). Po krótkiej prezentacji zasad i paru turach gra wskoczyła bardzo wysoko na moją listę „chcetomieć” w tym roku (*)
Czytaj dalej
Dawno nie pisałem po prostu o grach, w które grałem czyli tzw. Ekspresów. Tym razem o dwóch grach – jednej, która próbuje się właśnie ufundować na wspieram.to i chciałbym żeby się ufundowała więc może was trochę zachęcę czyli Wiertła, Skały, Minerały. To coś tytułowego nowego. Więc do kompletu coś starego od tego samego wydawnictwa.. albo raczej „starego” bo gra nie ma nawet roku, czyli Namiestnik.
Podobno remont domu lub mieszkania to jedno z najbardziej stresujących wydarzeń, które może nas spotkać. Ciągła walka z wykonawcami, próba zmieszczenia się w budżecie, życie na kartonach i w ciągłym kurzu. Ale od czego mamy gry planszowe, żeby takie straszne tematy przedstawić w pięknej oprawie, która powali nas z nóg i zapragniemy robić remonty jeden po drugim? Oczywiście mówię o Domku od Rebela, który już jutro będzie miał swoją premierę!
Już za chwileczkę, już za momencik ruszy akcja T.I.M.E Stories na wspieram.to. W czasie akcji będzie można nie tylko kupić / wesprzeć wydanie podstawki, ale również jednego z trzech dodatków. Co chyba ucieszy wielu graczy, wszystkie trzy dodatki będą dostępne od samego początku. Ja osobiście polecam kupić cały pakiet i ogrywać wszystkie dodatki po kolei, ale co jeżeli chcecie / możecie wybrać tylko jeden? Ten tekst jest dla Was. Mam zamiar opisać w nim moje wrażenia z grania w każdy z tych scenariuszy – bez psucia Wam zabawy i opisywania szczegółów. Dla chętnych w rozwijanych sekcjach zawarłem bardzo drobne spoilery – nic czego nie dowiecie się sami po przeczytaniu wstępu do scenariusza i zobaczenia pierwszej lokalizacji w grze. Ukrywam je bo z pewnością są osoby, które będą chciały same przeżyć te przygody bez najmniejszych przecieków.
Minęło 5 lat odkąd w moje ręce trafiła, jeszcze wtedy angielska wersja, Potworów w Tokio. Gra zachwyciła mnie od pierwszego wejrzenia: prostotą zasad, grafikami i wykonaniem i przede wszystkim olbrzymią grywalnością. Przez prawie 5 lat miała ona swoje miejsce na mojej półce, aż musiała uznać wyższość swojego młodszego brata – King of New York. Teraz czas na kolejne przetasowanie na półce, bo właśnie zawitała do mnie polska wersja tego tytułu od wydawnictwa Egmont czyli Potwory w Nowym Jorku.