This author has yet to write their bio.
Meanwhile lets just say that we are proud Marcin Krupiński contributed a whooping 234 entries.
Villagers czyli angielską wersję Włościan poznałem już jakiś czas temu. Zapamiętałem, że grało mi się bardzo przyjemnie, można było budować ciekawe “drzewka” zawodów, podbierać karty innym graczom ze stołu i ścigać się o punkty. Zapamiętałem też bardzo uciążliwe przygotowanie do gry, a że była to też wersja z Kickstartera, to bardzo dużo małych dodatków w […]
Wzbraniałem się przed Everdell – miałem wrażenie, że nie będzie tu nic co może mnie wciągnąć na dłużej. Ot karcianeczka, ze ślicznymi grafikami i pusta w środku. Olbrzymie, tekturowe drzewo, które w zasadzie nie spełnia większej roli w grze, tylko wzmacniało to wrażenie. Ale obejrzałem recenzję Piotrka z Grania w Chmurach i stwierdziłem, że sprawdzę. […]
Kto mnie zna, wie, że moją ulubioną grą jest Race for the Galaxy. Przez to praktycznie każda karcianka musi się zmierzyć z moim czempionem – jak Dawid z Goliatem. Trzy gry spróbowały – jak wyszło zobaczycie w filmie. Mała uwaga – jeżeli są tu osoby niesłyszące, lub macie znajomych planszówkowych, którzy nie słyszą, w filmie […]
Brzdęk był dla mnie dużym zaskoczeniem – głównie dlatego, że nie przepadam za mechaniką budowy talii. Tutaj jednak temat wybija się na pierwszy plan i Brzdęk szybko stał się jedną z moich ulubionych gier… aż do czasu gdy poznałem jego następcę – Brzdęk w Kosmosie. Na polskie wydanie trochę musieliśmy czekać, ale już jest (albo za […]
Gier Pana Suchego raczej nie lubię. Głównie dlatego, że są właśnie no.. takie.. suche. Ogólnie wolę ostatnio tematyczne tytuły, co nie oznacza, że muszę mieć tonę tzw fluffu, historię, postacie pierwszo-, drugo- i trzecio-planowe. Po prostu lubię jak to co robię ma tematyczny sens. I tak jest w najnowszej grze Vladimira Suchego: Podwodne Miasta. I ja […]
Moje dzieci rosną. Z Klarą w zasadzie możemy już grać we wszystko, a Filip szybko ją goni. Ale nie ma co się śpieszyć i rzucać się na jakieś kobyły, skoro jest tyle dobrych gier dla dzieci i rodzin. Takim tytułem według mnie jest Kingdomino i jak nietrudno się domyślić jest oparty na mechanice domina. Ładna, […]
Tapestry to nowa gra Jameyiego Stegmaiera, która ostatnio wzbudza wiele emocji w planszowych internetach. Z jednej stronie bardzo wysoko postawiona poprzeczka przez samego autora, swoimi poprzednimi grami oraz bardzo duże oczekiwania po usłyszeniu, że Tapestry ma być grą cywilizacyjną. Z drugiej strony kolorowa oprawa graficzna i krótka instrukcja sugerują, że będzie to gra raczej prostsza (co […]
W te wakacje dużo czasu spędziłem z rodziną, ale na planszówki też się znalazł czas. Czasem nawet udało się to połączyć i pograłem trochę z dziećmi. Jedną z ciekawszych propozycji do takiego rodzinnego grania jest moim zdaniem Obłędny Rycerz. Nietypowa gra kooperacyjno-zręcznościowa. Ale nie wierzcie mi na słowo, a posłuchajcie Filipa i Klary.
Osoby, które mnie znają pewnie wiedzą dlaczego kupiłem Res Arcana – w zasadzie na ślepo bez sprawdzania recenzji. Sprawiło to nazwisko autora: Toma Lehmanna, autora jednej z moich ulubionych gier: Race for the Galaxy. Dodatkowo sama mechanika gry, przynajmniej z opisu, obiecywała wrażenie zbliżone do tej prześwietnej karcianki. W końcu gra przyszła, ja usiadłem do partii…. […]
Po Western Legends obiecywałem sobie dużo. Miała to być gra przygodowa, gdzie gracze mają swobodę czy będą prawymi ranczerami, pokerowymi wyjadaczami, czy kowbojami na bakier z prawem. Żadnych utartych ścieżek, swoboda i wolność wyborów. Brzmi świetnie prawda? W wyobraźni widziałem olbrzymią planszę, mnóstwo żetonów, kart i komponentów. A potem zobaczyłem pudło i co ma środku … […]